Inhoud van het artikel dat verscheen in Holland Management Review:
In onze prestatiemaatschappij is werk hét dominante zingevingssysteem geworden. Waar vroeger religie richting gaf aan het leven, bepaalt nu vooral werk wie we zijn en hoeveel we waard zijn.
 
Succes, prestatiedruk en competitie staan centraal: het is niet langer genoeg om gewoon werk te hebben, we moeten excelleren. Dit succesvertoog, gevormd door neoliberale ideeën, meritocratie en de Human Potential Movement, maakt van ieder individu een ondernemer van zichzelf. We moeten voortdurend investeren in onze ‘competentiemachine’ en aan onszelf werken, wat leidt tot permanente vergelijking met anderen, sociale angst en een groeiende groep mensen die buiten de boot valt.
 
Sociaal-filosofen als Bauman, Foucault en Taylor laten zien hoe flexibilisering, onzekerheid en zelfoptimalisatie onze tijd kenmerken, terwijl coaches en trainingen deze logica vaak onbewust versterken. Volgens Taylor en Walker brengt een eenzijdige focus op autonomie, zelfrealisatie en nut leegte met zich mee: het ontbreekt aan verbondenheid en diepere waarden. Wie niet succesvol is volgens deze normen, verliest al snel zelfrespect en maatschappelijke waardering.
 
Daartegenover staat de zorgethiek, die zorgt voor elkaar en onze omgeving centraal stelt. Vanuit dit perspectief zijn mensen relationeel en wederzijds afhankelijk. Een betekenisvol leven en gezonde organisaties draaien om coöperatieve relaties, verantwoordelijkheid en aandacht voor menselijke maat. Dit betekent medewerkers zekerheid en betrokkenheid bieden, aandacht hebben voor kwetsbaarheid, en minder nadruk leggen op meten, presteren en competitie.
 
Het artikel sluit af met de vraag of succes werkelijk voor iedereen het hoogste doel moet zijn. Misschien is “gewoon goed” vaak goed genoeg en ontstaat zin niet door harder te rennen, maar door erbij te horen, zorg te dragen en betekenisvolle relaties te onderhouden.